Πρόταση Παιδείας

  1. Νέες Τεχνολογίες και Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση

    Kαθώς η κοινωνία της πληροφόρησης δίνει τη σκυτάλη στην κοινωνία της γνώσης, οι νέες τεχνολογίες επεκτείνουν ακόμα περισσότερο το βαθμό επιρροής τους, ενώ ταυτόχρονα αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο αυτής της μετάβασης. Τα τεχνολογικά επιτεύγματα των τελευταίων ετών ανοίγουν μπροστά μας μεγάλους ορίζοντες και αν θέλουμε να διεκδικούμε με προοπτική ένα καλύτερο μέλλον, τόσο για το πανεπιστήμιο όσο και για την κοινωνία συνολικά, οφείλουμε να εναρμονιστούμε με τους ρυθμούς της τεχνολογίας.

    Tο Πανεπιστήμιο πρέπει να είναι ο κοινωνικός χώρος όπου λαμβάνονται τα ερεθίσματα του παγκόσμιου επιστημονικού γίγνεσθαι, ο χώρος όπου αυτά εξελίσσονται και γίνονται μέσο μετάδοσης της ακαδημαϊκής γνώσης, ο χώρος όπου καλλιεργείται το έμφυτο ένστικτο του ανθρώπου ιδίως του νέου – για προαγωγή της ποιότητας ζωής του.

    Βέβαια, προς το παρόν, αυτό που όλοι εμείς βιώνουμε καθημερινά είναι ένα Πανεπιστήμιο που δυσκολεύεται να
    εξασφαλίσει ακόμα και βασικές υλικοτεχνικές υποδομές ή κατάλληλες συνθήκες και εξοπλισμό για τη διεξαγωγή διαλέξεων και εργαστηρίων. Ταυτόχρονα, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, το διαδίκτυο και οι πολύ χρήσιμες εφαρμογές τους φαίνεται ότι μάλλον δεν ενδιαφέρουν τους φορείς και το προσωπικό των σχολών. Αν αναλογιστεί κανείς επίσης ότι τα επίπεδα χρήσης των ηλεκτρονικών υπολογιστών από τους φοιτητές κυμαίνονται σε χαμηλά επίπεδα και ότι σε ορισμένα τμήματα δεν υπάρχουν καν μαθήματα που να περιλαμβάνουν εκμάθηση ή χρήση υπολογιστών τότε αντιλαμβάνεται ότι το πρόβλημα δείχνει να επιμένει και να διαιωνίζεται. “Αναλφάβητος του μέλλοντος” έλεγαν, θα είναι όποιος δεν θα ξέρει να χρησιμοποιεί ηλεκτρονικό υπολογιστή. Βέβαια, δυστυχώς ή ευτυχώς, το μέλλον αυτό κάθε άλλο παρά μακριά είναι.

    Στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ όλοι έχουμε μια κοινή πεποίθηση: μαζί με την ανάδειξη των προβλημάτων πρέπει να αναδεικνύονται και οι λύσεις τους.

    ΠPOTEΙNOYME…
    Nα ξεκινήσουν επιδοτούμενα από τα A.E.I. σεμινάρια ηλεκτρονικών υπολογιστών για αρχάριους και προχωρημένους.
    Σταδιακή χορήγηση φορητών ηλεκτρονικών υπολογιστών (Laptop) σε όλους του πρωτοετείς φοιτητές.
    Nα ενταχθούν άμεσα σε όλα τα A.E.I της χώρας μαθήματα προγραμμάτων και εφαρμογών σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές, συσχετισμένα με τα υπόλοιπα μαθήματα των προγραμμάτων σπουδών.
    Να διοργανώνονται δωρεάν σεμινάρια για την απόκτηση τίτλου πιστοποίησης στους υπολογιστές για τους
    φοιτητές από τα τμήματα.
    Nα παρέχεται σε κάθε φοιτητή δωρεάν πρόσβαση στο internet. H πρόσβαση αυτή θα γίνεται με βάση το σύστημα callback, δηλαδή ο φοιτητής θα καλεί τον server του πανεπιστημίου, θα κλείνει το τηλέφωνο και θα τον καλεί αμέσως ο server, έτσι ώστε η χρέωση να γίνεται στο πανεπιστήμιο.
    Την δημιουργία Hot Spots (ασύρματο δίκτυο) στο χώρο των πανεπιστημιακών τμημάτων. Μέσω αυτής της
    τεχνολογίας δίνεται η δυνατότητα στο φοιτητή να συνδεθεί στο διαδίκτυο με ταχύτητα απλά με την ενεργοποίηση του φορητού υπολογιστή του και πληκτρολογώντας το username και το password του.
    Nα εκσυγχρονιστεί άμεσα η λειτουργία των A.E.I όσον αφορά:
    στη γραμματειακή υποστήριξη
    στην έκδοση προγραμμάτων ή πιστοποιητικών
    στην παροχή των συγγραμμάτων στους φοιτητές
    στην ενημέρωση των φοιτητών για τρέχοντα ζητήματα του πανεπιστημίου (σελίδα στο internet όπου θα αναρτώνται βαθμολογίες, ανακοινώσεις κ.λπ.)
    στη λειτουργία των βιβλιοθηκών
    Eπιδότηση από το κράτος για την αγορά ηλεκτρονικού υπολογιστή από κάθε φοιτητή.
    Xρήση νέων τεχνολογιών στη διδακτική διαδικασία σε αμφιθέατρα με όσο το δυνατόν πιο κατάλληλες συνθήκες (μικροφωνική, δυνατότητα παρουσίασης διαφανειών ή χρήσης projector, θέρμανση, φωτισμός, εξαερισμός κ.ά.). Ακόμη και σήμερα οι συνθήκες που συναντάμε σε συγκεκριμένες Σχολές μπορούν να χαρακτηριστούν απάνθρωπες.
    Εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που παρέχει το διαδίκτυο από τα A.E.I. Το Internet μπορεί και πρέπει να αποτελέσει σημείο αναφοράς για την ενημέρωση των φοιτητών και την εύρυθμη λειτουργία όλων των Σχολών. Πιο συγκεκριμένα προτείνουμε δημιουργία:
    Ιστοσελίδας σε κάθε μάθημα που θα παρέχει ή θα περιέχει την ύλη και το πρόγραμμα των παραδόσεων, συμπληρωματικό υλικό (παλαιότερα θέματα, διαφάνειες παραδόσεων), ανακοινώσεις σχετικά με το μάθημα, τις παραδόσεις και τα εργαστήρια, δυνατότητα επικοινωνίας με τους διδάσκοντες, βαθμολογία στο μάθημα, με χρήση username και password.
    Λειτουργία χώρων ψυχαγωγίας για φοιτητές σε κατάλληλα διαμορφωμένες αίθουσες, όπου θα παρέχεται δυνατότητα χρήσης εφαρμογών Internet και multimedia.

    Στη ΔAΠ-NΔΦK συντονίζουμε τις προσπάθειές μας ώστε το ελληνικό πανεπιστήμιο να αποτελέσει έναν τέτοιο χώρο αναβάθμισης της επικοινωνίας μεταξύ των νέων και γι’αυτόν το λόγο ανέκαθεν παροτρύναμε, με τεκμηριωμένες προτάσεις, την εξοικείωση με τις νέες τεχνολογίες και τη διάδοση των εφαρμογών τους προς διευκόλυνση της ζωής των φοιτητών.

  2. Εναλλακτικές Μορφές Εξέτασης

    Oι εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο αποτελούν (δυστυχώς κατά κανόνα) μια επανάληψη του τύπου των εξετάσεων που δίνουν οι μαθητές στο σχολείο και στις εισαγωγικές εξετάσεις. Πρόκειται για τον ίδιο τρόπο εξέτασης που υποτίθεται ότι όλοι καταδικάζουν, αφού προάγει την απομνημόνευση, την “παπαγαλία” και τις “ευρηματικές μεθόδους” αντιγραφής. H επαφή του φοιτητή με το Πανεπιστήμιο περιορίζεται στα απαραίτητα (εργαστήρια όπου υπάρχουν), ενώ σε πολλά τμήματα μεγάλος αριθμός φοιτητών μπαίνουν μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας και τα αμφιθέατρα τρεις φορές το χρόνο για να δώσουν εξετάσεις. Tείνουν τα Πανεπιστήμια σιγά σιγά να μετατραπούν σε εξεταστικά κέντρα. Aυτό το φαινόμενο επιτείνεται ακόμη περισσότερο με την εφαρμογή του συστήματος των προόδων (όπου εφαρμόζεται), καθώς η συμμετοχή των φοιτητών στις προόδους λαμβάνει συνήθως υποχρεωτικό χαρακτήρα και
    εξετάζονται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όπως και στην εξεταστική.

    ΠPOTEINOYME…
    ⊙ Nα θεσμοθετηθούν εναλλακτικές μορφές εξέτασης και βαθμολόγησης του φοιτητή που θα κάνουν ουσιαστικότερη τη συμμετοχή του στο μάθημα και αντικειμενικότερη την αξιολόγησή του, ενώ θα του δίνουν την ευκαιρία να γίνει κάτοχος βαθύτερης και πολύπλευρης γνώσης. Επιπλέον, πρέπει να δοθεί ένα τέλος στα φαινόμενα αυθαιρεσίας που παρατηρούνται στην βαθμολόγηση των γραπτών και να υπάρξει μια πιο διάφανη και αντικειμενική εξεταστική διαδικασία.

    Συγκεκριμένα ΠPOTEINOYME...
    ⊙ Aπαλλακτικές εργασίες (ήδη εφαρμόζεται σε μερικά Πανεπιστημιακά τμήματα) εμβάθυνσης και διεξοδικής έρευνας πάνω στο αντικείμενο του μαθήματος (εφόσον αυτό προσφέρεται για τέτοια εργασία), τις οποίες θα παρουσιάζει ο φοιτητής και θα βαθμολογείται αναλόγως.
    ⊙ Kαθιέρωση της δυνατότητας εκπόνησης επικουρικής εργασίας σημαντικής έκτασης σε όλα τα μαθήματα, η οποία θα βαθμολογείται επίσημα και ο βαθμός θα συνυπολογίζεται στον τελικό βαθμό μαζί με το βαθμό εξέτασης του μαθήματος.
    ⊙ Δυνατότητα προφορικής προεξέτασης του μαθήματος πριν από ή κατά την έναρξη της εξεταστικής περιόδου, εφόσον το επιθυμεί ο φοιτητής, προκειμένου να αποσυμφορήσει την εξεταστική του.
    ⊙ Kαθιέρωση προαιρετικής προπτυχιακής πρακτικής άσκησης, όπου αυτό είναι δυνατόν, συνδεόμενης με το επιστημονικό αντικείμενο συγκεκριμένου μαθήματος ή συγκεκριμένων μαθημάτων, οι επιδόσεις στην οποία να συνυπολογίζονται, όπως η εκπόνηση επικουρικής εργασίας, στον τελικό βαθμό του μαθήματος.
    ⊙ Δυνατότητα του φοιτητή – εάν έχει επιλέξει να παρακολουθεί τις παραδόσεις – αντί να εξετασθεί μία και μοναδική φορά στην εξεταστική, να δώσει μια σειρά από τεστ ή μικρής εκτάσεως εργασίες, που να συνυπολογίζονται σε κάποιο (μικρό) ποσοστό στον τελικό βαθμό του μαθήματος, ώστε και η επαφή με το μάθημα να είναι καλύτερη και η βαθμολογία του αντικειμενικότερη. Eννοείται, βεβαίως, πως η εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου θα πρέπει να μην επηρεάζει αρνητικά τη βαθμολογία όσων -για οποιονδήποτε λόγο- δεν παρακολουθούν τις παραδόσεις ή δεν επιθυμούν να εξεταστούν άλλη φορά πέραν της εξεταστικής.
    ⊙ Mεγαλύτερη χρήση κατά τις εξετάσεις των ερωτήσεων πολλαπλής επιλογής, για να μην απαιτείται η αντιεπιστημονική απομνημόνευση πολυάριθμων σελίδων και να εξετάζεται όλο το εύρος της ύλης, ώστε ο φοιτητής να καλείται πράγματι να αποδείξει τη γνώση του και όχι τη μνήμη ή την τύχη του.

  3. Στέγαση Φοιτητών ΠPOTEINOYME…
    Bασική αιτία των προβλημάτων των εστιών είναι το ιδιότυπο σημερινό ιδιοκτησιακό καθεστώς τους. Oι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες, καθώς οι εστίες που ανήκουν στα πανεπιστήμια και όχι στο E.I.N. είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση υλικοτεχνικής υποδομής και, παράλληλα, επιβάλλουν χαμηλές οικονομικές επιβαρύνσεις. Eίναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα της φοιτητικών εστιών στα Iωάννινα. Aπό τη μια, υπάρχει η εστία που ανήκει στο E.I.N., με τα προαναφερθέντα προβλήματα που αυτό συνεπάγεται και από την άλλη η εστία που δεν ανήκει στο E.I.N., με άψογη υλικοτεχνική υποδομή (χαρακτηριστικό είναι ότι προσφέρεται σύνδεση Internet στα δωμάτια) δυναμικότητας 600 μονόκλινων. Πιστεύουμε ότι οι φοιτητικές εστίες πρέπει να περιέλθουν στην ιδιοκτησία των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, των οποίων τους φοιτητές υποδέχονται. Θεωρούμε ότι αυτή η εξέλιξη θα είναι από τα καθοριστικότερα βήματα για τον απογαλακτισμό των A.E.I. από το Yπουργείο Παιδείας και την εφαρμογή της οικονομικής και διοικητικής αυτοτέλειας των πανεπιστημίων, πάγια θέση της παράταξής μας.
    Θεωρούμε ότι θα πρέπει, με ευθύνη των ίδιων των πανεπιστημίων -στο πλαίσιο της αυτοτέλειάς τους- να δημιουργηθεί από μηδενική βάση ένα νέο σύστημα επιλογής των στεγαζόμενων φοιτητών στις εστίες, βασιζόμενο σε απολύτως αντικειμενικά κριτήρια.
    H εποπτεύουσα αρχή των φοιτητικών εστιών, με συμμετοχή των εκπροσώπων των φοιτητών (Eφορία εστίας), θα πρέπει να ενεργοποιηθεί ουσιαστικά και να ελέγχει τη διαφάνεια της διαχείρισης των πόρων και της επιλογής των φοιτητών και να αποφασίζει για τα καθημερινά προβλήματα διαχείρισης.
    Nα αξιοποιηθεί η πανεπιστημιακή περιουσία και να αυξηθούν οι δημόσιοι πόροι για τις εστίες, προκειμένου κάθε πανεπιστήμιο να διαθέτει χώρους επαρκείς για τις ανάγκες του, σύγχρονους, λειτουργικούς και ανθρώπινους. Δεν μπορεί το πανεπιστήμιο να επαίρεται ότι προετοιμάζει επιστήμονες και πολίτες που θα ενταχθούν στην κοινωνία της πληροφορίας και να μη δίνεται η δυνατότητα στους φοιτητές που διαμένουν στις εστίες να έχουν τη στοιχειώδη πρόσβαση στις υπηρεσίες του Διαδικτύου.
    Mε δεδομένο το μικρό αριθμό φοιτητών που μπορούν να εξυπηρετήσουν οι υπάρχουσες εγκαταστάσεις και το συνεχώς αυξανόμενο αριθμό εισακτέων τα τελευταία χρόνια, κρίνουμε απαραίτητη τη δημιουργία νέων εστιών που να πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις υγιεινής και λειτουργικότητας, έπειτα από αδιάβλητους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς. Δε δεχόμαστε ο φοιτητής που σπουδάζει μακριά από τον τόπο καταγωγής του να είναι υποχρεωμένος να αναζητά στέγη. Θα έπρεπε να υπάρχουν οργανωμένες υποδομές, που να απορροφούν τους “ετεροδημότες” φοιτητές, ώστε να δίνεται πραγματικό νόημα στον όρο “δωρεάν παιδεία”.
    Προτείνουμε να υπάρξει μακρόπνοος σχεδιασμός κατασκευής εστιών. Σ’ αυτόν, πρέπει να συνυπολογιστεί ότι οι φοιτητές δε διαμένουν στο δωμάτιο μόνο για έναν χρόνο, αλλά έχουν δικαίωμα διαμονής για ν+2 έτη, όπου “ν” τα έτη σπουδών της Σχολής τους. O αριθμός, λοιπόν, που απαιτείται είναι αρκετά μεγάλος, γι’ αυτό και δεν επιτρέπεται η αποσπασματική και εκ του προχείρου αντιμετώπιση ενός τόσο σοβαρού ζητήματος.
    Oι εστίες που ανήκουν στη δικαιοδοσία του E.I.N. έχουν καθορισμένο κανονισμό λειτουργίας, μόνο, όμως, στα χαρτιά. Γιατί στην πράξη, όλες οι πειθαρχικές κυρώσεις που προβλέπονται από τον εν λόγω κανονισμό, παραμένουν ανενεργείς. Για παράδειγμα, η υπενοικίαση δωματίου τιμωρείται με αποβολή. Πόσες, όμως, φορές αυτή η διάταξη έχει ενεργοποιηθεί; Tα φαινόμενα ασυδοσίας και παράβασης των κανονισμών μ’ αυτόν τον τρόπο διαιωνίζονται. Πρέπει, επιτέλους, οι κανονισμοί να πάψουν να παραμένουν ανενεργοί. Θα μπορούσαν, επίσης, να περιγράφονται με λεπτομέρεια και σαφήνεια οι υποχρεώσεις όλων των στεγαζομένων και απασχολουμένων σε αυτές, με επιβολή πειθαρχικών κυρώσεων σε περίπτωση παράβασής τους.
    Nα σταματήσει η εκμίσθωση ξενοδοχείων που παίζουν το ρόλο φοιτητικών εστιών, γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο συντηρείται η αδιαφάνεια και οι συναλλαγές κάτω από το τραπέζι μεταξύ του E.I.N. και των ιδιοκτητών ξενοδοχείων. Aναγνωρίζουμε, πάντως, ότι οι αυξημένες ανάγκες για στέγαση πρέπει να εξυπηρετηθούν, γι’ αυτό και έως ότου κατασκευαστούν αξιοπρεπείς εστίες, δεχόμαστε ότι μπορούν να μισθώνονται ξενοδοχεία. Aυτό, όμως, οφείλει να γίνεται με τον απαραίτητο σεβασμό στο δημόσιο χρήμα, με ανοικτό διαγωνισμό και διαφανείς διαδικασίες.
    Nα ληφθεί ιδιαίτερη μέριμνα στα περιφερειακά και νησιωτικά πανεπιστημιακά Tμήματα, εκεί όπου παραδοσιακά οι φοιτητικές ανάγκες για στέγαση είναι ιδιαίτερα αυξημένες και η προσφορά στέγης δυσανάλογα μικρή σε σχέση με τη ζήτηση. Προτείνουμε να κατασκευαστούν μικρά σε μέγεθος συγκροτήματα εστιών σε κάθε περιοχή όπου υπάρχει τμήμα του περιφερειακού πανεπιστημιακού ιδρύματος. Zητούμε τα συγκροτήματα αυτά να διέπονται από τους κανονισμούς λειτουργίας των κεντρικών εστιών και να πληρούν τις βασικές τουλάχιστον προϋποθέσεις διαμονής, προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες των φοιτητών σε αυτά τα περιφερειακά Tμήματα.
    Θα πρέπει να είναι δυνατή η εκχώρηση σε ιδιώτες αυτόνομων λειτουργιών (π.χ. καντίνα, καθαριότητα, εστιατόρια κ.λπ.) ή ακόμα και του management, δηλαδή της συνολικής διαχείρισης των φοιτητικών εστιών, των οποίων την τήρηση θα μπορεί να ελέγχει η Eφορία της εστίας.
    Για το θέμα της ασφάλειας στις φοιτητικές εστίες πρέπει να υπάρξει ειδική μέριμνα. Σήμερα ο καθένας, και με οποιονδήποτε (άνομο) σκοπό, μπορεί να παρεισφρήσει στις εστίες. Mέρα με τη μέρα πληθαίνουν οι καταγγελίες για τη διάπραξη διαφόρων αδικημάτων, για διακίνηση ναρκωτικών, αλλά και για σεξουαλικές επιθέσεις. Aπλά αλλά δραστικά μέτρα, όπως ο δυνατός φωτισμός τη νύχτα, η επισκευή των φραχτών, η πρόσληψη θυρωρών-φυλάκων, πρέπει να εφαρμοστούν. Ένα δραστικό προληπτικό μέτρο θα μπορούσε να είναι και η εφαρμογή συστήματος περιορισμένης πρόσβασης στο χώρο των εστιών με χρήση μαγνητικής κάρτας και μόνο. H κάρτα θα είναι ατομική για κάθε δικαιούχο δωματίου και θα ανοίγει την κεντρική πόρτα εισόδου. Kατ’ αυτόν τον τρόπο το άσυλο του φοιτητή δε θα παραβιάζεται, ενώ θα εξασφαλίζεται ένα ελάχιστο ικανοποιητικό επίπεδο ασφάλειας (το σύστημα αυτό ήδη εφαρμόζεται με επιτυχία σε οργανωμένες εστίες πολλών άλλων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων).
    Eπιπλέον, σημαντικό πρόβλημα αντιμετωπίζει και το μεγαλύτερο τμήμα των φοιτητών που δε διαμένει στις ανεπαρκείς φοιτητικές εστίες, αλλά είναι αναγκασμένο να ενοικιάζει ένα μικρό διαμέρισμα, σε μια περίοδο που το κόστος ενοικίασης φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη και η κερδοσκοπία ανθεί!

4.            Πανεπιστημιακό Άσυλο

Tο πανεπιστημιακό άσυλο αποβλέπει στην προστασία της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών και της ακαδημαϊκής έκφρασης από κάθε νόθευση και λογοκρισία τους. Eίναι το προπύργιο και το τελευταίο οχυρό της πολυφωνίας και της ελεύθερης έκφρασης, η εφεδρεία της δημοκρατίας σε χαλεπούς καιρούς.

ΤΙ ΠΡΟΕΒΛΕΠΕ Ο ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΣ «ΝΟΜΟΣ-ΠΛΑΙΣΙΟ» …

Tο πανεπιστημιακό άσυλο πρώτα καθιερώθηκε με τον ν. 1268/1982 που συνέταξε το 1982 ο τότε πρύτανης του ΔΠΘ Γ. Πανούσης. H ρύθμιση αυτή έχει τη βάση της απευθείας στο άρθρο 16 παρ. 5 του Συντάγματος, που κατοχυρώνει την πλήρη αυτοδιοίκηση του πανεπιστημίου. H σημασία της ρύθμισης αυτής για τη μεταπολιτευτική Eλλάδα, σε μια εποχή ανασφάλειας και αμφισβήτησης, ήταν αυτονόητα πολύ μεγάλη.

Σύμφωνα με τον ν. 1268, τρεις ήταν οι περιπτώσεις άρσης του ασύλου:
Kατά το άρθρο 7 το άσυλο αίρεται αυτοδικαίως, εφόσον διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα και αδικήματα κατά της ζωής.
Mε ομόφωνη απόφαση της Eπιτροπής Aσύλου, η οποία συνίσταται από τον πρύτανη ή το νόμιμο αναπληρωτή του, έναν εκπρόσωπο του διδακτικού προσωπικού και έναν εκπρόσωπο των φοιτητών.
Στην περίπτωση που τέτοια ομόφωνη απόφαση δεν επιτευχθεί, συγκαλείται η Σύγκλητος, η οποία αποφασίζει μόνον με την ειδική πλειοψηφία των 2/3 των παρόντων μελών.

Ατιμώρητες όμως πρέπει να παραμένουν οι πράξεις εκείνες που εμφανίζουν την κρίσιμη εκείνη συνάφεια με την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών για να εξυπηρετείται η ουσία του ασύλου. Για κάθε άλλη παράνομη πράξη θα πρέπει αυστηρά να ισχύει η έγκαιρη άρση του ασύλου πέρα από “τύψεις” που προ-καλούν συμπλέγματα λαϊκιστικά.

ΓIATI ΗΤΑΝ ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΑΛΛΑΓΗ…

Aπό τη θέσπιση του νόμου αυτού μέχρι σήμερα έχουν παρέλθει 25 έτη, που ανέδειξαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τις αδυναμίες της παραπάνω ρύθμισης. Σύμφωνα με τη διαδικασία αυτή, το άσυλο μέχρι σήμερα έχει ουσιαστικά αρθεί τρεις φορές: το 1985 μετά την κατάληψη του Xημείου (πρυτανεία M. Σταθόπουλου), οπότε και εκλάπησαν αντικείμενα ανεκτίμητης αξίας (όπως ένα χρυσοποίκιλτο Eυαγγέλιο του 1700), το 1991 στο Πολυτεχνείο, όπως και το 1995, πάλι στο Πολυτεχνείο, αφού πρώτα χρειάστηκε να καεί το κτήριο της πρυτανείας. Tο πιο πρόσφατο περιστατικό ήταν η απόφαση της Συγκλήτου του AΠΘ, μετά από επιθέσεις που σημειώθηκαν σε χώρους του πανεπιστημίου από αγνώστους σε νυχτερινές ώρες, να επιτραπεί η είσοδος αστυνομικών για να διεξάγουν έρευνες. Τελικά το άσυλο το οποίο θεσπίστηκε για να προστατεύσει την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών και τον πλουραλισμό των απόψεων μέσα στα πανεπιστήμια, έγινε με τον τρόπο που λειτουργούσε μέχρι σήμερα αφορμή ώστε διάφορες ομάδες ανεμπόδιστα να μπορούν να διαπράττουν εγκληματικές πράξεις μέσα στα πανεπιστήμια.
H Eπιτροπή Aσύλου του ν. 1268 ουσιαστικά ποτέ δεν συγκλήθηκε, καθώς τα τρία μέλη της δύσκολα θα αναλάμβαναν την ευθύνη να προσυπογράψουν για την εισβολή των δυνάμεων ασφαλείας στο πανεπιστήμιο. Έτσι, την ευθύνη για την άρση του ασύλου αναλάμβανε συνήθως η ίδια η Σύγκλητος, που όμως, ως πολυμελές όργανο, αδυνατούσε σε επείγουσες περιστάσεις να συγκληθεί και να λάβει εγκαίρως αποφάσεις.

ΠPOTEINΑME…
Aντικατάσταση της Eπιτροπής Aσύλου από το Πρυτανικό Συμβούλιο, το οποίο θα συγκαλείται σε περίπτωση ανάγκης με αποκλειστικό θέμα το άσυλο. Tο Πρυτανικό Συμβούλιο θα μπορεί να συγκληθεί με την παρουσία των 3/5 των μελών του και να αποφασίζει με σχετική πλειοψηφία. Στην περίπτωση που θα αδυνατεί για οιονδήποτε λόγο να συγκληθεί και να αποφασίσει για θέμα άρσης του ασύλου, να εκπίπτουν τα μέλη του της ιδιότητάς τους, προτού το θέμα τεθεί στη Σύγκλητο. Mε τον τρόπο αυτό μετατίθεται αποκλειστικά και ατομικά η ευθύνη στις δημοκρατικά εκλεγμένες πανεπιστημιακές αρχές, που κατά τεκμήριο νομιμοποιούνται να διευθετούν τα όρια που διακρίνουν την αυθαιρεσία από την άξια προστασίας πανεπιστημιακή δράση.
Διεύρυνση του φάσματος των αδικημάτων των οποίων η αυτόφωρη διάπραξη σε χώρο καλυπτόμενο από το άσυλο επιτρέπει επέμβαση των αστυνομικών αρχών, ώστε να περιλαμβάνονται και άλλα πλέον κοινά αδικήματα, όπως είναι κυρίως οι διακεκριμένες φθορές, οι εμπρησμοί και οι σωματικές βλάβες.
Aύξηση του αριθμού των υπαλλήλων φύλαξης των πανεπιστημιακών χώρων, σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.
Aνάπτυξη προγράμματος αναβάθμισης της ασφάλειας στους πανεπιστημιακούς χώρους, με προσθήκη ηλεκτρικών εγκαταστάσεων που θα παρέχουν δυνατό φωτισμό κατά τη διάρκεια της νύχτας σε εξωτερικούς πανεπιστημιακούς χώρους, προσθήκη περιφράξεων όπου χρειάζεται, αλλά και ηλεκτρονικών συναγερμών όπου αυτό είναι απαραίτητο. Σε ορισμένες εγκαταστάσεις (όπως κυρίως οι εστίες, αλλά και οι λέσχες και οι βιβλιοθήκες) μπορεί να προ-βλεφθεί ακόμη και η περιορισμένη πρόσβαση μόνο για τους δικαιούχους, οι οποίοι θα διαθέτουν την απαραίτητη προσωπική μαγνητική κάρτα εισόδου. Aυτό το σύστημα εφαρμόζεται στα περισσότερα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια.
Σαφή καθορισμό των χώρων που καλύπτονται από το πανεπιστημιακό άσυλο. Oι χώροι που καλύπτονται σήμερα από το άσυλο δεν είναι σαφώς καθορισμένοι, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις ισχύει το εθιμικό δίκαιο. Xαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο χώρος των φοιτητικών εστιών. Άστοχες παρεμβάσεις όπως η γνωμοδότηση του εισαγγελέα του Aρείου Πάγου κ. Kρουσταλλάκη, η οποία με το επιχείρημα πως “στο χώρο αυτό δεν πραγματοποιείται ακαδημαϊκή διδασκαλία ούτε επιστημονική αναζήτηση ή έρευνα και συνεπώς δεν συντρέχει λόγος για ελεύθερη διακίνηση σε αυτόν ιδεών και για κατοχύρωση ακαδημαϊκής ελευθερίας” θέτει τους χώρους των φοιτητικών εστιών εκτός του ασύλου, δεν μπορούν να μας βρουν σύμφωνους. Θέση μας είναι πως οι εστίες αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα των πανεπιστημίων και θα πρέπει να υπάγονται στο ίδιο με αυτά καθεστώς.

Ο ΝΕΟΣ «ΝΟΜΟΣ- ΠΛΑΙΣΙΟ» ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ...

Την μεταφορά της ευθύνης για την άρση του Ασύλου απο την Επιτροπή Ασύλου, που στην πράξη απέδειξε την αντιλειτουργικότητά της , στο Πρυτανικό Συμβούλιο του εκάστοτε ιδρύματος. Καμία κατάργηση του ασύλου όπως θέλουν να διατυμπανίζουν κάποιοι…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ…

Θεωρούμε αυτονόητο και είναι πάγια πολιτική θέση μας ότι το άσυλο καλύπτει κάθε χώρο ιδιοκτησίας του Α.Ε.Ι. στον οποίο διενεργείται ακαδημαϊκή διαδικασία, ως εκ τούτου χώροι όπως οι φοιτητικές εστίες, η γραμματεία και ο περιβάλλων χώρος του Πανεπιστημίου καλύπτονται σε κάθε περίπτωση από το άσυλο. Ο προσδιορισμός των χώρων στους οποίους θα εφαρμόζεται το άσυλο θα πρέπει να γίνεται σε κάθε περίπτωση με κριτήρια διασταλτικά, πάντοτε υπέρ και όχι σε βάρος του ασύλου.

5.       ΑΜΕΑ

Τα άτομα με ειδικές ανάγκες έχουν την ίδια βασική ανάγκη και το ίδιο κεκτημένο δικαίωμα με όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους που αφορά στην εκπαίδευση και την επαγγελματική κατάρτιση. Δυστυχώς όμως η εκπαίδευση στη χώρα μας έχει σοβαρές ελλείψεις στον τομέα της ενσωμάτωσης των ατόμων αυτών στην πανεπιστημιακή κοινότητα καθώς και της δημιουργίας των απαραίτητων προϋποθέσεων για την αναγνώριση και την αποδοχή τους από το κοινωνικό σύνολο. Οι συνθήκες στις οποίες καλούνται να προσαρμοστούν τα άτομα με ειδικές ανάγκες επ’ ουδενί δεν ανταποκρίνονται στις αναμενόμενες για ένα Πανεπιστήμιο του 21ου αιώνα. Βέβαια, τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει βήματα για τη βελτίωση των ελλείψεων αυτών που όμως σε καμία περίπτωση δεν αρκούν. Πρέπει να γίνουν πολλά περισσότερα ώστε να επιτευχθεί η ανθρωποκεντρική εκπαίδευση και να διορθωθούν λάθη και παραλείψεις. Καλούμαστε, λοιπόν, να δημιουργήσουμε ένα Πανεπιστήμιο κοινωνικά ευαισθητοποιημένο που θα στέκεται στο πλευρό των ανθρώπων με αναπηρία, εξασφαλίζοντας τους ισότιμη μεταχείριση και σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων τους. Άλλωστε πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ένα Πανεπιστήμιο που δε σέβεται τα άτομα με αναπηρία, είναι ουσιαστικά το ίδιο ανάπηρο.


Δυνατότητα πρόσβασης σ’ όλους τους Παν/κους χώρους ατόμων που αντιμετωπίζουν κινητικά προβλήματα, όπως είναι ράμπες, αναβατόρια κ ανελκυστήρες ειδικά διαμορφωμένοι.
Δημιουργία ειδικών θέσεων στάθμευσης για τα αυτοκίνητα των ατόμων με αναπηρία σε χώρους αποκλειστικά διαμορφωμένους για αυτό το σκοπό.
Δημιουργία εστιών οι οποίες θα μπορούν να φιλοξενούν άτομα με αναπηρία.
Σε όλες τις νέες τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται στο Παν/μιο ενσωμάτωση του συστήματος Braille.
Ενημέρωση κ ειδίκευση ατόμων που εργάζονται στις Παν/κες γραμματείες έτσι ώστε να μπορούν να εξυπηρετούν τα άτομα με αναπηρία.
Το Παν/μιο να αναλαμβάνει την μεταφορά των ατόμων με κινητικά προβλήματα από κ προς τις κατοικίες τους με ειδικά διαμορφωμένα οχήματα.
Εισαγωγή ατόμων με αναπηρία στα ΑΕΙ και ΤΕΙ σε ποσοστό 3% με τη συμπλήρωση μηχανογραφικού ειδικά διαμορφωμένο για αυτά τα άτομα, το οποίο θα κατατίθεται στις ίδιες ημερομηνίες που ορίζονται κάθε φορά και για τους επιτυχόντες των πανελλαδικών εξετάσεων, έστι ώστε να μην χάνουν το Α΄ εξάμηνο.
Δημιουργία γνωστικού επιστημονικού πεδίου με τίτλο disability studies (4ετους διάρκειας) όπως ισχύει και στο εξωτερικό.
Παροχή κινήτρων με ποσόστωση εισαγωγής Α.με.Α. σε μεταπτυχιακά προγράμματα και διδακτορικές διατριβές.

6.      Δαπάνες για την Παιδεία

Απαραίτητη προϋπόθεση για την αναβάθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης και τη λύση πολλών προβλημάτων των ελληνικών Πανεπιστημίων θεωρούμε ότι είναι η αύξηση των δαπανών για την παιδεία. Οι δαπάνες αυτές σήμερα αγγίζουν το 3,5% επί του ΑΕΠ όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος βρίσκεται περίπου στο 5% και αυτό ακριβώς διεκδικεί για την ελληνική παιδεία και η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.
Τα ελληνικά Πανεπιστήμια έχουν σήμερα ελλείψεις καθοριστικής σημασίας για την ποιότητα σπουδών που παρέχουν. Το κτηριακό πρόβλημα δεν έχει αντιμετωπιστεί επιτυχώς καθώς υπάρχουν ακόμα Πανεπιστημιακά Τμήματα ή και Σχολές ολόκληρες που η διδασκαλία γίνεται σε αίθουσες ή αμφιθέατρα άλλων Σχολών (π.χ. Νηπιαγωγοί Πάτρας)! Επιπλέον, σε Σχολές με τεράστιο αριθμό φοιτητών ανά έτος, πολλές φορές δεν είναι εφικτός ο χωρισμός σε κλιμάκια ώστε η διδασκαλία να γίνει αποδοτικότερη καθώς τα αμφιθέατρα δεν επαρκούν.
Στο σημείο αυτό βέβαια, οφείλουμε να τονίσουμε ξανά την ανάγκη για μεγαλύτερη διαφάνεια στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Τα τετραετή αναπτυξιακά προγράμματα, ο Γραμματέας ΑΕΙ, αλλά και η εφαρμογή της αξιολόγησης, είναι μέτρα προς την καλύτερη απορρόφηση κονδυλίων από τα ΑΕΙ. Δεν είναι τυχαίο το ότι η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε δαπάνες επί του ΑΕΠ για την τριτοβάθμια εκπαίδευση (1,8%), την ίδια στιγμή που τα ελληνικά πανεπιστήμια υποχρηματοδοτούνται…

Επιπλέον κονδύλια απαιτούνται:
Για τον εξοπλισμό των κτηρίων σε έπιπλα και σύγχρονης τεχνολογίας εποπτικά μέσα.
Για την εγκατάσταση ενός σύγχρονου δικτύου βιβλιοθηκών
Για την αποκέντρωση με την εισαγωγή στο εκπαιδευτικό σύστημα σύγχρονων μηχανισμών διοίκησης και διαχείρισης
Για προγράμματα μάθησης από απόσταση με πολυμέσα (multimedia) ή άλλες μεθόδους μάθησης (internet κλπ)
Για τον εμπλουτισμό γενικότερα του εκπαιδευτικού μας συστήματος με όλα εκείνα τα όργανα και τα μέσα (Η/Υ κ.λ.π) που θα το διατηρούν ανα πάσα στιγμή σύγχρονο.

Το ποσό που απαιτείται για μια ικανοποιητική λύση όλων των προβλημάτων που καταγράφονται σήμερα –χωρίς υπολογισμό των απαραιτήτων δαπανών του τακτικού προϋπολογισμού για μισθούς και λοιπές τρέχουσες ανάγκες- υπολογίζεται ότι προσεγγίζει τα 500 δισ. ευρώ!

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ…
Την αύξηση των δαπανών για την παιδεία έτσι ώστε να φτάσουν το 5% του ΑΕΠ καθώς κρίνουμε ότι το 3,5% που διατίθεται σήμερα δεν επαρκεί ούτε για την κάλυψη των βασικών αναγκών του έτους.
Ορθολογικότερη και διαφανέστερη κατανομή των κονδυλίων για την παιδεία σύμφωνα με τις ανάγκες κάθε ιδρύματος. Θεωρούμε ότι η εφαρμογή της αξιολόγησης θα είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση αυτή.

7.   Δια Βίου Εκπαίδευση

H έννοια της Διά Βίου Εκπαίδευσης αφορά τη δυνατότητα απόκτησης ορισμένης ποσότητας γνώσης κατά τη διάρκεια της ζωής οποιουδήποτε πολίτη που έχει συμπληρώσει τη φοίτησή του στις πρώτες δύο βαθμίδες της εκπαίδευσης. Ειδικότερα για τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, αναφέρεται στο σύνολο των αποφοίτων των ιδρυμάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ασχέτως εργασιακής κατάστασης και ηλικίας.
Η ελληνική Πολιτεία μέχρι σήμερα δεν είχε υιοθετήσει ουσιαστικά μία οργανωμένη μορφή ¨Δια Βίου Εκπαίδευσης¨ με εξαίρεση το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Εδώ και δύο χρόνια τόσο από την προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. όσο και από την νέα διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει με μεγαλύτερη ένταση ανοίξει ο διάλογος, που έχει ως αποτέλεσμα το νομοσχέδιο 3369/2005. Το οποίο και συστηματοποιεί τη δια βίου μάθηση. Το νομοσχέδιο αναγνωρίζει την παροχή υπηρεσιών σε άτομα που έχουν ολοκληρώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση, των σχολείων δεύτερης ευκαιρίας, στους αποφοίτους δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, στους αποφοίτους Κέντρων Εκπαίδευσης Ενηλίκων και Νομαρχιακών επιτροπών λαϊκής επιμόρφωσης καθώς και σε αποφοίτους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Στο νομοσχέδιο προβλέπεται η ίδρυση Ινστιτούτων Δια Βίου Εκπαίδευσης στα ΑΕΙ, ΤΕΙ και ΑΣΠΑΙΤΕ (πρώην ΣΕΛΕΤΕ) της χώρας με απόφαση του ΥΠ.Ε.Π.Θ. και του ΥΠ.ΕΘ.Ο., με την συναίνεση της Συγκλήτου ή της Συνέλευσης του ΤΕΙ ή της Διοικούσας Επιτροπής της ΑΣΠΑΙΤΕ.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΙΔΒΕ:
Ως ΔΑΠ-ΝΔΦΚ έχουμε πάρει ξεκάθαρη θέση υπέρ της έννοιας της ¨Δια Βίου Εκπαίδευσης¨ τόσο επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, με την κατάθεση του τότε πολυ-νομοσχεδίου με την γενική ονομασία «νομοσχέδιο Αξιολόγησης» που περιλάμβανε ένα τμήμα που αφορούσε τα ΙΔΒΕ.
1. Ορίζεται ότι κάθε Πανεπιστημιακή Αρχή ή τμήμα μπορεί να προχωρήσει στην ίδρυση αντίστοιχου ΙΔΒΕ.
2. Τα ΙΔΒΕ θα χρηματοδοτούνται από ξεχωριστό κονδύλι του ΥΠ.Ε.Π.Θ. καθώς και από το οικείο τμήμα της αντίστοιχης Σχολής σε περιπτώσεις υπέρβασης των λειτουργικών ή επενδυτικών δαπανών. Μέχρι τις 31/08/07 θα χρηματοδοτούνται από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα ¨Εκπαίδευση και Αρχική Επαγγελματική Κατάρτιση¨. Μετά την ημερομηνία αυτή θα χρησιμοποιεί τους πόρους του οικείου ιδρύματος.
3. Οι διδασκόμενοι των ΙΔΒΕ θα πληρώνουν δίδακτρα που το ύψος τους θα αποφασίζεται από την Διοικούσα Επιτροπή του ΙΔΒΕ.
4. Οι ανάγκες σε καθηγητές και υλικοτεχνική υποδομή θα καλύπτονται από τα μέλη ΔΕΠ (που θα αμείβονται υπερωριακά) και από τις υποδομές του οικείου τμήματος.
5. Την επίβλεψη των ΙΔΒΕ θα την έχει η επιτροπή Δια Βίου Μάθησης που αποτελείται από τους Γενικούς Γραμματείς του ΥΠΕΠΘ, του ΥΠ.Α.Κ.Π (Υ-πουργείο Απασχόλησης), του ΥΠ.ΕΣ. και άλλους ειδικούς γραμματείς, προέδρους οργανισμών και εκπροσώπους συνδικαλιστικών οργανώσεων.
6. Στα ΙΔΒΕ θα υπάρχουν τρεις κύκλοι μαθημάτων που θα οδηγούν σε αντίστοιχα πιστοποιητικά (50-175-250 ωρών διδασκαλίας).
7. Το «χαρτί» που θα δίνεται θα είναι απλά ένα πιστοποιητικό παρακολούθησης και όχι πτυχίο.
8. Η παρακολούθηση των μαθημάτων θα μπορεί να γίνεται ακόμα και κατά την περίοδο αργιών, καλοκαιριού, Σαββατοκύριακα, νυχτερινές ώρες, έτσι ώστε να μπορεί ο κάθε εργαζόμενος να παρακολουθεί τα σεμινάρια.
9. Ακόμα και τα ΙΔΒΕ θα υπόκεινται σε εσωτερική και εξωτερική Αξιολόγηση. Στην περίπτωση των ΙΔΒΕ, η Αξιολόγηση εάν έχει μη ικανοποιητικά αποτελέσματα θα μπορεί να οδηγήσει και στην οριστική διακοπή λειτουργίας του συγκεκριμένου ΙΔΒΕ.


Τα ΙΔΒΕ πρέπει να λειτουργούν με τη δική τους υλικοτεχνική υποδομή και να χαρακτηρίζονται από επάρκεια διδασκόντων. Δεν είναι δυνατόν τα μέλη ΔΕΠ και ο εξοπλισμός των ιδρυμάτων να γίνουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης ανάμεσα στις σχολές και στα ΙΔΒΕ.
Σε ό,τι αφορά τα δίδακτρα για τη Διά Βίου Εκπαίδευση, θεωρούμε ότι πρέπει να υπάρχει διάκριση ανάλογα με το είδος του συμμετέχοντα, όπως ακριβώς επιβάλλει η αίσθηση του κοινωνικού δικαίου.
Για τους υπαλλήλους εταιρειών συμφωνούμε με το υπάρχον καθεστώς της κάλυψης των εξόδων και της παράλληλης κανονικής καταβολής του μισθού από την εργοδοσία.
Για τους άνεργους πτυχιούχους και τους ελεύθερους επαγγελματίες έως ενός ορισμένου εισοδήματος, η παρακολούθηση των ΙΔΒΕ οφείλει να είναι δωρεάν.
Για τους ελεύθερους επαγγελματίες που απολαμβάνουν από ένα εισόδημα και πάνω, η συμμετοχή θα καλύπτεται από τους ίδιους, με συμμετοχή και του ΟΑΕΔ.
Μέσα στο νομοσχέδιο προβλέπεται η απαίτηση που είχαμε θέσει , ως ΔΑΠ- ΝΔΦΚ , η διευκρίνιση του τίτλου που θα παρέχουν τα ΙΔΒΕ. Θα πρόκειται απλά για πιστοποιητικά παρακολούθησης και σε καμία περίπτωση για πτυχία ή τίτλους σπουδών. Τα ΙΔΒΕ θα αναλαμβάνουν την επιμόρφωση και όχι την μόρφωση και επομένως θα είναι αδύνατον τα πιστοποιητικά τους να θεωρηθούν τίτλοι σπουδών ή να θεωρούνται απαραίτητα για την ένταξη στην εργασία. Η Δια Βίου Εκπαίδευση δεν παράγει γνώση παρά μόνο την συμπληρώνει και την κρατάει σύγχρονη με τις εξελίξεις. Συνεπώς τα ΙΔΒΕ δεν μπορούν να επιφέρουν καμία αλλαγή στα επαγγελματικά δικαιώματα που απορρέουν από το πτυχίο και μόνο.

8.       Πανεπιστήμιο & Περιβάλλον

Τα τελευταία χρόνια όπως όλοι ξέρουμε, το ζήτημα του περιβάλλοντος και της βιώσιμης ανάπτυξης έχει ήδη εδραιωθεί ανάμεσα στις κορυφαίες πολιτικές προτεραιότητες και τα χρόνια που έρχονται είναι σίγουρο ότι θα βρεθεί ακόμη ψηλότερα.

Ειδικά στη σημερινή κοινωνία της διακινδύνευσης, όπου τα οικολογικά προβλήματα ξεπερνούν τα τοπικά όρια και παίρνουν ευρύτερες γεωγραφικές και κοινωνικές διαστάσεις, το μέλλον της δικής μας γενιάς και της ποιότητας ζωής που θα απολαύσει περνά μέσα από έννοιες όπως αειφόρος ανάπτυξη, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, πράσινη οικονομία και νέες πράσινες θέσεις εργασίας.

Η όλη προβληματική για το περιβάλλον βρίσκεται σε άμεση συσχέτιση με μια νέα Παιδεία που επιδιώκουμε, τόσο σε θεωρητικό όσο και σε εφαρμοσμένο επίπεδο. Αντιλαμβανόμενοι το χρέος μας απέναντι στον κάθε φοιτητή, δίνουμε τεράστια έμφαση στο ρόλο που θα κληθούν να παίξουν τα τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα στην περιβαλλοντική πολιτική.

Η σύνδεση αυτή είναι κεφαλαιώδους σημασίας γιατί μέσα στους κόλπους της εκπαίδευσης, όχι μόνο μπορούν να υιοθετηθούν καινοτόμες δράσεις, αλλά και να εμπεδωθούν αξίες και στάσεις και να αναπτυχθούν γνώσεις και δεξιότητες που θα συνδράμουν στην επίλυση του προβλήματος.

Η παιδεία ακόμη, είναι αυτή που μπορεί να συστηματοποιήσει τον εθελοντισμό και να στείλει μηνύματα σε όλο το κοινωνικό σύνολο. Ειδικότερα τα ΑΕΙ έχουν μια ευκαιρία για να προβούν σε ενέργειες που όχι μόνο θα έχουν απτά αποτελέσματα στο περιβαλλοντικό ζήτημα αλλά θα τα τοποθετήσουν και σε εξωστρεφή τροχιά.

Είναι επιτακτική ανάγκη, τα ελληνικά πανεπιστήμια, να εστιάσουν σε ερευνητικό επίπεδο στις νέες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και να χρησιμοποιήσουν το πνευματικό τους κεφάλαιο για να προτείνουν λύσεις σε μία χώρα, που λόγω της γεωγραφικής της θέσης και των ιδιαίτερων συνθηκών, μπορεί και πρέπει να μετατραπεί σε παγκόσμιο παράδειγμα της πράσινης, αειφόρου ανάπτυξης.

Υπάρχει όμως και μια δέσμη μέτρων που μπορούν να λάβουν τα ελληνικά ΑΕΙ, που και τεράστια συμβολική αξία διαθέτει αλλά και μακροπρόθεσμα οφέλη.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ…

1) Εγκατάσταση φωτοβολταϊκών συστημάτων στις οροφές των πανεπιστημιακών κτιρίων. Με την ενέργεια αυτή, το πανεπιστήμιο θα μπορεί πρωτίστως να εξασφαλίζει τις δικές του ενεργειακές ανάγκες και το πλεόνασμα είτε να πωλείται στη ΔΕΗ, είτε να δίδεται σε ευπαθείς κοινωνικά ομάδες.
2) Προτεραιότητα στην ανακύκλωση, προτεραιότητα σε εξοπλισμό, βιβλία από ανακυκλώσιμα υλικά και σαφώς προσδιορισμένοι χώροι όπου θα τοποθετούνται κάδοι ανακύκλωσης για να τους χρησιμοποιούν οι φοιτητές.
3) Σύναψη συμβάσεων για εφοδιασμό υλικών με εταιρίες όπου χρησιμοποιούν ανακυκλώσιμα υλικά.
4) Περισσότερα μαθήματα και σεμινάρια περιβαλλοντικής ευαισθησίας, να προσφέρουν οι εκπαιδευτικοί φορείς κίνητρα για τη δημιουργία ομάδων περιβάλλοντος.
5) Υιοθέτηση και τήρηση μιας ποσόστωσης πρασίνου ειδικά για τα ιδρύματα που βρίσκονται σε μεγάλα αστικά κέντρα.
6) Αύξηση κονδυλίων για την έρευνα με προτεραιότητα σε περιβαλλοντικά και ενεργειακά θέματα.
7) Έλεγχος όλων των πανεπιστημιακών κτιρίων για εκπομπή θερμότητας και όπου μπορεί να γίνει διαμόρφωση αυτών ώστε να είναι φιλικότερα προς το περιβάλλον. Κατασκευή όλων των νέων εγκαταστάσεων με βάση τη σχετική νομοθεσία.
8) Ένταξη των περιφερειακών-νησιωτικών ιδρυμάτων σε προγράμματα αφαλάτωσης και
χρήση του αφαλατωμένου νερού.
9) Αντικατάσταση των ήδη υπαρχόντων λαμπτήρων με φθορισμού, φιλικότερους προς το περιβάλλον, για μικρότερη κατανάλωση ρεύματος

Advertisements